قسمت ششم

حجاب دست و پا گیر است آیا می دانید هنگام سوار شدن و پیاده شدن از ماشین چقدر به زحمت می افتیم؟

فعلاً مبحث چادر را آغاز نکرده ایم تمرکزمان درباره کلیت یک پوشش مطلوب است پس خواهش می کنم تاملی منصفانه داشته باشید و جوابیه های ذیل را به سهولت و سرعت انکار نفرمائید.

اولاً چرا ناهنجارپوشان هنگام راه رفتن در خیابان، دائماً مانتوهای خود را پایین می کشند!!  سلانه سلانه گام بر می دارند که مبادا پاشنه های بلند، آنها را بر زمین زند. اینها دست و پا گیر نیستند.

 ثانیاً آیا مقنعه، موها را جمع و جورتر می کند یا روسری و شالی که حتی اگر گر ه ی آن هم محکم باشد باز باید مراقبت نمود و دستی در تنظیم آن برد  (ظاهراً امروزه نباید آنها را گره زد و نباید در وسعت پارچه اسراف کرد!!)

  ثالتاً  مگر قرار است در سطح جامعه، ورزش ژیملاستیک و چالاکی از خود نشان دهید که صحبت از دست و پا گیر بودن البسه می کنید. ضمناً اگر هم قرار باشد پویایی و تحرک جدی ای از خود نشان دهید خواه ناخواه وارد محیط های زنانه یا محرم خواهید شد  که دین هرگز  سفارش به رعایت حجاب و پوشش نکرده است.( باید اقرار و اعتراف کرد و به نقل از آقای قرائتی  این نقص آموزش و پرورش را گوشزد کرد که در محیط داخلی مدارس دخترانه، نبایستی بر پوشش بسته فشار آورد)

 رابعاً مگر به صرف راحتی می توان هر کاری را انجام داد؟ چرا در صف نانوایی راحتی به خرج نمی دهید و جلوتر از بقیه نان خود را دریافت نمی کنید؟  چرا در اتومبیل خود چرخ زاپاس را نگه می دارید و  جای صندوق را تنگ می کنید؟ چرا پول اضافی خود را پس انداز می کنید و  لذت خریدن را به تاخیر  می اندازید؟

 ادامه دارد....

قسمت پنجم

حجاب محدودیتی است که برای کسی شیرین نیست؟

 اولاً چه کسی گفته است حجاب محدودیت است . محدودیت آن است که زن کلاً از خانه اجازه خروج نداشته باشد، اجازه فعالیت اجتماعی نداشته باشد. .....

دوم اینکه آیا واقعاً همه محجوبان و هنجار پوشان اینگونه تفکر می کنند؟

سوم اینکه توقعات و انتظارات خود را از شیرینیجات زندگی، گاهی خودمان دستی دستی کاهش  داده ایم ! مثلاً گمان می کنیم که تنها ماده ی شیرین، فقط قند و شکر است اما از وجود خرما و عسل که هم شیرین و مقوی  هستند و هم درمان کننده و آرامش بخش، بی اطلاعیم. گاهی شرایط غالب جامعه به گونه ای است که هر قدر از فواید عسل و خرما چیزی بگویی ، حتی قیمت آن را هم پایین بیاوری، تحرک و تمایلی نسبت به آن مشاهده نمی شود مگر اینکه هوسی ، ذوقی، اتفاقی( یا توفیق و عنایتی) و علیرغم میل باطنی، از عسل یا خرما مزه ای بزنند. آن وقت است که شیفته آن می شوند و در برنامه روزانه خود آن را می گنجانند. (مزه و خاصیت حجاب هم هنوز زیر زبان برخی نرفته است. کافی است یک بار هم که شده ، تستی بزنند تا متوجه فایدت و اهمیت آن بشوند و نیازی به فلسفه و استدلال و اثبات مفید بودن آن نداشته باشند)    

چهارم اینکه هیچ چیزی شیرین نمی شود  مگراینکه شیرین بودن آن ادراک شود . مثلاً زیتون، طعمی گز و ناخوشایند دارد اما بر اثر توصیه های موثق و موکد به خوردن آن، ذهن انسان به طور حیرت انگیزی طعم آن را خوشایند می کند.  

ادامه دارد.....

قسمت چهارم :

این حجاب، چه مصونیتی است که خیلی ها از آن راضی نیستند؟

باز هم وقتی دلایل ذیل را ذکر می کنیم دریغ از یک تفکر عمیق!!!

از منظر روانشناسی رضایت و دلخوشی انسان ها نسبت به چیزی غالباً از شش راه تامین
می شود. 

 1) اطلاعات وافی و کافی نسبت به مفید بودن آن چیز ( آگاهی).  مثلاً اگر دانستم دارویی، سلامت آفرین است هر میزان که تلخ باشد آن را مصرف می کنم.

2) تداعی و یادآوری تجربه ها و تصویرهای رقم خورده در گذشته و تعمیم آنها نسبت به زمان حال. مثلا  علاقمند به خوراک لوبیا هستم چون در گذشته که اولین بار این غذا را خوردم همراه با یک خاطره بسیار خوشی بود.

3) در مسیر و نیل به هدف و آرزو باشد. مثلا رنج نشستن در کلاسهای دوساعته دانشگاه برایم شیرین است چون به هدفم که همان روشن بینی و مدرک دار بودن است ، نایل می شوم

4) محبت و ارادت. مثلاً چون از استادی خوشم آید دستورات تلخ و نامفهوم او را با محبت و رضایت انجام می دهم

5) تطابق و تشابه با دیدگاه و سلیقه خود: مثلاً  از  شخصی که با دیدگاهم مشترک است، خوشم می یاد.

6) تائیدات و تشویقات اطرافیان. مثلا چون در درست کردن غذایی ، مرا تائید می کنند پس در تهیه آن غذا احساس سرخوشی و رضایت می کنم.

سوالم از شما اینست که ( خواهشاً این قسمت را عنایت بیشتری بفرمائید)

  کدامیک از شش مورد مذکور ، کارا و اصیل، معقول و  پسندیده تر است؟

کدامین آنها سطحی ، موقتی و نامعقول است؟

 آیا هنگام  پاسخ به دو سوال قبلی ، دیدگاه و سلیقه خود را هم دخالت دادید؟

آیا مطلوب است در هر سوالی که پرسیده می شود دیدگاه خود را دخیل کرد؟

 رضایتی که از  بدپوششی برای برخی حاصل می شود ناشی از کدام عوامل مذکور

 است.

ادامه دارد.....

قسمت سوم

چرا عللی که زنان بدحجاب ذکر می کنند اینقدر ساده انگارانه است ؟ عنوان می کنند که اگر همه دختران آزاد باشند و ممانعتی در پوشش آنها ایجاد نشود، مسئله عادی خواهد شد. همانگونه که در غرب اینچنین است. آنجا مردان، بی قرض و مرض از کنار زنان رد می شوند، مگر در احادیث نداریم انسان از چیزی که منع شود نسبت به آن حریصتر می شود. پس چرا اینقدر به پر و بالمون می پیچیند؟!

وقتی در جوابشان  این عرایض درون گیومه  را ایراد می کنیم باز هم قبول نمی کنند.

"اولاً غربیان، متفق القول قبول دارند که امیال غریزی و جنسی حد یفقی ندارند. حرم سراهای پادشاهان دیروز تا باندهای فساد و فحشای امروز گویای این واقعیت است.

ثانیاً چنین امیالی، مرحله بندی است.صفر تا صد است! اجازه دهید یکی از واقعیتهای که از نتایج تیم های تحقیقاتی روانشناسی است، برایتان فاش کنم که متاسفانه بدلیل پاره ای از مسائل و مصالحی در اختیار عموم قرار نگرفته است. از انحرافات جنسی که معمولاً بخشی عظیمی را به خود مبتلا ساخته است خود ارضایی( استمنا در مردان و استشها در زنان) است. فرد مبتلا به این انحراف در ابتدا با تخیل و تصور درگیر این عمل می شود سپس وارد مرحله مشاهده عکس و فیلم می شود اما مگر به یک کلیپ یا یک شبکه ی ماهواره اکتفا می کند؟ حریصانه تعدد و تنوع آنها را ازدیاد می بخشد. سپس مشاهدات خود را به دیگران تعمیم می بخشد به شکلی که نظر و نگاه پلیدانه ای به اندام نزدیکان و اطرافیان خود پیدا می کند. در نهایت از این تصاویر مجازی و غیرواقعی خسته شده و به دنبال یک ارتباط واقعی می گردد.
مخلص کلام اینکه غربیان درست است که در برابر برهنگی زنان دست و پای خود را گم نمی کنند اما توقعات و تمتعات و تخلفات خود را از زنان بالا برد ه اند. ( یک مثال خیلی سطح پایین: اگر شخصی هر روز یک نوع غذا بخورد بعد از مدتی خواه ناخواه از آن طعام دلزده می شود بنابراین یا به دنبال غذایی جدیدتر می رود یا در طعم و رنگ و شکل آن غذا، تغییرات اساسی ایجاد میکند)

ثالثاً طبق گفته استاد عدالتیان آیا مادری می تواند ادعا کند آنقدر فرزند کوچکم را در مجاورت با چرخ گوشت و آبمیوه گیری و وسایل برقی راحت و بدون کنترل گذاشتم که دیگر به آنها دست نمی زند؟

رابعاً مگر تا دیروز نبود که به در آمدن تعداد اندکی از موی جلوی سر، کسی ایراد نمی گرفت اما امروز می بینیم که به همین مقدار بسنده نکرده اند و تعداد موها و عقب نشینی روسریها افزایش یافت. مگر تا دیروز به معلوم شدن اندکی از مچ پا،  کسی خرده ای می گرفت پس چرا رضایت برایشان حاصل نشد و  امروزه نمایان کردن ساعد دستها و گوشها را سولوحه خود قرار داده اند.

خامساً چرا از این گونه احادیث برداشت شخصی می کنیم پس چرا نمی گوییم مردم نسبت به عبور از چراغ قرمز حریصتر و و شیداتر شده اند مگر نه اینکه نسبت به عبور از آن منع شده اند؟ 

و باز سوالات همچنان ادامه دارد.....

.

 فقط سوال ( قسمت دوم)

چرا عده ایی چنین سوالات سطح پایینی را می پرسند که آیا خدای ارحم راحمین بخاطر سه چهار تار مو می خواهد ما را بازخواست کند؟ وقتی بهشان چنین عرض کنیم " درست است خداوند رئوف و رحیم است اما مگر در حکم خداوند اندازه مطرح است. همانگونه که بیست قطره خون یک بشکه بیست لیتری آب را نجس می کند یک قطره خون هم همین کار را میکند، در هنگام روزه ، چه یک گرم نان چه یک نان کامل خورده شود روزه را باطل می کند. به قول اقای قرائتی اگه یک سوراخ بسیار ریز در توپ فوتبال باشد بازی متوقف می شود پس ارتباط ما هم با خدا ممکن است متوقف شود."  شروع می کنند به خندیدن و  متهم کردن ما به  قیاس مع الفارق !!!

 چرا برخی  ادعا می کنند و قسم خداوند را می خورند که  وقتی با این تیپ و هیبت بیرون می آیند هرگز قصد ایجاد و انحراف و فساد را ندارند؟ چرا به به قول استاد عدالتیان( خطیب و کارشناس علوم دینی ) شخصی در تاکسی مشغول کشیدن سیگار است و می گوید ببخشید بخدا من قصد آسیب رساندن به شما را ندارم  فقط خودم سیگار می کشم ضمناً  آیا "خطر"  علیرغم "قصد سو ء نداشتن" از بین می رود یا باید عامل خطر را از بین برد؟!!!!

 سوالات همچنان ادامه دارد....

 این بار قصد نگاشتن مقاله ای را ندارم فقط از شما خوانندگان محترم تقاضا دارم سوالات بنده را ذهناً یا کتباً پاسخگو باشید. خواهش می کنم در بیان دیدگاه و عقیده خود آزاد و رها  و فارغ از هر گونه پرده پوشی و لاپوشانی باشید.

 یک خانم جوان مسلمان پاکدامنی که خداوند را شریک غم ها و تنهاییاش می داند و به اهل بیت  علیه اسلام  ارادات خاص و ویژه ای دارد، چرا می بایست در کوچه و بازار،  غالب موهای خود را بیرون ریخته باشد و آستین های لباس خود را تا نزدیک آرنج بالا کشیده باشد؟

 چرا جوانان ما نمی دانند و نمی خواهند بدانند اسلام موافقت خود را با حضور زن در جامعه رسماً اعلام کرده و از آن دفاع می کند و  حجاب و پوشش را به همین خاطر وضع کرده است که زن می تواند و باید در اجتماع حضور داشته باشد؟ و الا اگر اسلام موافق خانه نشینی و گوشه گزینی زن می بود آیا  حکم حجاب معنایی داشت؟

 چرا تا صحبت از این جنس سخنان می شود خانم ها یا آقایان نه چندان پوشیده اما داعیه دار،  اعلام می دارند که زنان ذاتا و فطرتاً زیبا گرا و خودنما هستند و این آرایش ها و بزک ها برخاسته از این فطرت پاک الهی است؟ پاسخشان را بر روی تخمان چشم می گذاریم چرا که کاملا عقلی و شرعی است. تمام توصیه های دین اسلام هم مطابق با فطرت انسان است و اگر جز این باشد حتماً اسلام دینی ناقص است. اما خودمانیم یک مرد (حتی یک زن)، با نگاه به چنین زنانی، کدام زیبایی را می بیند؟ زیبایی جنسی آنان یا زیبایی فطریشان؟ زیبایی عارضی و وارداتی یا زیبایی اصیل و ایرانی؟

آیا حجاب و پوشش این پیام را نمی رساند که آی مردان و زنان عابر پیاده، آگاه باشید که من یک انسان هستم و نه یک ماده و مونثی که نگاه تو را به خودم جلب و جذب کند؟ آیا رسانای این نکته نیست که آهای اربابان رجوع یک اداره من یک انسان کارمند هستم و در تبادلات کاری حق ندارید در جوانب زنانه بودن من دقیق شوید؟ ایها الهمکاران و همکلاسیان و پسران نامحرم ،موهای رنگ خورده و مش زده ام را به شما نشان نمی دهم چون دیدن این زیباییها  برای شما نیست الا پدر و مادرم ، برادران و خواهرانم و هر که در دایره محارمم قرار بگیرد انها شایسته دیدن هستند(چرا به اینجای مطلب که می رسیم یکصدا اعلام می کنند خوب معلوم است اگر خانواده، زیباییهای فرزندانشان را تحسین نکند مجبورند تحسین دیگران را بیایند. نمی دانم کی و کجا خود را مقصر بدانیم؟)

چرا خانم ها اعلام می دارند که این طرز لباس پوشیدن را چون شیک و به روز است دوست دارند و دیگران خودشان نگاه نکنند؟ مضافاً اگر حجاب داشته باشیم نوعی توهین به مردان است یعنی آنان را  چشم ناپاک بپنداریم؟ عجب اینکه وقتی جوابشان را با توضیحات ملموس و معقول و  مصداقی (که در گیومه گذاشته ایم) می دهیم پذیرا نیستند؟

 "ما وقتی در جامعه حاضر شویم آگاهانه پایبند به یک سری اصول می شویم. از چراغ قرمز رد
نمی شویم چون ماشین های دیگر باید عبور کنند. بوغ ممتد نمی زنیم چون عصبانیت فرد یا ماشین جلویی را در پی دارد ، آشغال خود را  در خیابان نمی ریزیم چون کار شهرداری را چندین برابر کرده  و آه مامور تنظیف خیابان را باعث شده ایم  و خیلی بایدهای دیگر و این را هم نمی گوییم که همه از چراغ قرمز رد می شوند پس من هم رد می شوم!!!!

پوشش افراد هم جزو نظم و نظام جامعه است .پوشش های نامناسب و ناایرانی  آیا حواسها را پرت نمی کند ؟ تمرکزها را بهم نمی ریزد، روابط زن و شوهر مشاهده کننده را مختل نمی کند؟ مگر خود شما وقتی برخی از جوانکهای دست فروش را که در در حال چیدن وسایلش است را ندیده اید، متاسفانه در حین خم شدن پشتش مشاهده می شود ، آیا به شما  احساس بدی سرایت نمی کند؟ آیا آن جوان به راحتی می تواند ادعا کند من این طور راحتم و پیراهن کوتاه و شلوار افتاده، مد است؟ براستی ما چرا برای خانه هایمان درب گذاشته ایم؟ آیا این عمل  توهین به همسایگان و خویشاوندانمان است که آنها را دزد فرض کرده ایم؟ حجاب هم نوعی احتیاط است از نگاه ناجوانمردانه  هوس بازان".

 یه سوال مهم:

 خدا وکیلی چند بار بخاطر خود خداوند، تحقیر شده ایم؟ ظاهر جامعه حکایت از آن

 می کند تحقیر حکم خدواند راحتر و شیرین تر.....

ادامه دارد.....

در ایامی به سر می بریم که خیل کثیری از رسانه های صوتی ، تصویری و نوشتاری به بهانه آغاز سال نو  بر موضوعاتی چون خانه تکانی دل و رفع کینه و کدورت ها اصرار می ورزند اما بعضی از مخاطبین این جنس سخنان را مربوط به دیگران ( و نه خود) می پندارند و یا دلگیری و کدورتی را که برایشان پیش آمده است آنچنان ویژه ، پیچیده و دردناک تصور می کنند که نمی توان با این رهنمودها آنها را برطرف کرد و یا این کینه، اسبابی است جهت متوجه و متنبه کردن طرف مقابل .

سالیان سال است که اسفندها و فروردین ها می آیند و می روند و  چنین مفاهیمی( که فقط در حد شعار و جملاتی زیبا بیان می گردند و سریع فراموش می شوند) نقل هر مجلس و محفلی می شود ولی همچنان هیجانات منفی و عادات مخفی  به قوه خود باقیست.

 روانشناسی در حوزه دسته بندی شخصیتها،  افراد کینه ای را ناتوان در مهارت ارتباط و ضعیف در برقرای گفتگو تقسیم بندی می کند. می دانید  چرا ؟!!!

قاعدتاً بزرگ اندیشان از این دست آدمها نیستند و کینه ی احدی را به دل ندارند .اما آیا این حالت خوب است؟ خوب هست اما ایده ال نیست ، در مسیر کمال نیست. شایسته اهل مدعا نیست.

 چرا که الگوی ما چنین احادیثی است که در منابع دینی و اعتقادی فراوان ذکر شده است

امام صادق علیه اسلام می فرمایند:

اولين چيزى كه از خودپسند گرفته مى‏شود همان چيزى است كه موجب خودپسندى او شده است تا او بفهمد كه عاجز و ناتوان مى‏باشد.

پس به نداشتن کینه های خود مغرور نشویم.

موفق باشید.

بد است که از شخصی کینه داشته باشم اما بدتر اینکه در غیاب وی از معایبش سخن سرایی کنیم. خوب است که از شخصی کینه نداریم اما خوبتر اینکه از محاسنش هم یادی کنم.

 بد است که نگاه عامدانه ی ناپسندی به نامحرم داشته باشم اما بدتر اینکه تدبیر و توبه ای برای این چشم چرانی نداشته باشم.

خوب است  که چشم چران نیستم اما خوبتر اینکه بو چران و تخیل چران هم نباشم! (مثلاً خانمی در تاکسی نشسته است که عطرش کل فضای اتومبیل را فراگرفته است خوب است که آقای راننده نگاههایش الهی و کنترل شده است اما خوبتر اینکه بو کشیندهایش هم خداپسند باشد!)

 بد است که اهل نماز نیستم اما بدتر اینکه بدون دلیل و دیدگاه محکم، آنهم با جملاتی چون دلت پاک باشه، خدا رحیمه ... از انجام این فریضه طفره روم و مطابق فرمایش دکتر عالی، خوب است که اهل نماز هستم اما خوبتر اینکه فلسفه ای آن را بدانم، اول وقت و با جماعت باشد، در آن توجه و خوشرختی باشد.

سعادتمند باشید.

هم در دیگرشناسی موفق می شویم، هم در خودنشناسی!!!

چه بسیارند که گوسفندی را ذبح می کنند و به نیازمندی

نمی دهند!

اما اندکند که آزمندی خویش را ذبح کنند و به دردمندی دهند!